غلامحسین ساعدی نویسنده و پزشک

غلامحسین ساعدی(Gholam-Hossein Sa'edi)

تولد : 24 اسفند 1314

وفات : 2 آذر 1364

غلامحسین ساعدی ملغب به گوهرِ مراد در سال 1314 در تبریز چشم به جهان گشود. او از خانواده مرفه ای نبود، پدر او کارمند دولت و مادرش خانه دار بود.

اولین داستانهای او در هفته نامه دانش آموزی در دوران دبیرستان به چاپ رسید. او کار خود را از همان زمان شروع کرد و داستان از پانیفتاده ها را در مجله کبوتر صبح منتشر کرد. در سال 1331 با وجود سن کمش مسئول انتشار روزنامه های فریاد، صعود و جوانان آذربایجان بود. او در سال 1334 در رشته پزشکی در دانشگاه تبریز مشغول به تحصیل شد.

او در تمام دوران تحصیل در دانشگاه همچنان به نویسندگی ادامه می داد. داستان‌های شکایت و غیوران شب و نمایش‌نامهٔ سایه‌های شب و مجموعه‌داستان کوتاهِ شب‌نشینی باشکوه را در همان دوران به چاپ رساند.

به دلیل فعالیت های سیاسی و محتوای کتاب هایش با وجود داشتن مدرک دکترا بعنوان سرباز صفر به خدمت اعزام شد. پس از آن در رشته تخصصی روانپزشکی در تهران مشغول به تحصیل شد.

ساعدی یکی از بزرگترین نویسندگان ایران بود که پس از بهرام بیضایی و اکبر رادی از نامداران نمایشنامه نویسان نیز به حساب می آمد. او از نظر فکری از پیروان جلال آل احمد بود و پس از انقلاب به فرانسه نقل مکان کرد و در سال 1364 پس از یک خونریزی داخلی در پاریس درگذشت.

برخی از آثار نویسنده

  • کتاب نامه های غلامحسین ساعدی به طاهره کوزه گرانی
  • کتاب خانه‌های شهر ری
  • کتاب شب‌نشینی باشکوه
  • کتاب عزاداران بَیَل (هشت داستان پیوسته)
  • کتاب دندیل (چهار داستان)
  • کتاب گور و گهواره (سه داستان کوتاه)
  • کتاب واهمه‌های بی‌نام‌ونشان (شش داستان کوتاه)
  • کتاب ترس و لرز (شش داستان کوتاهِ پیوسته)
  • کتاب آشفته‌حالان بیداربخت (ده داستان کوتاه)
  • کتابمقتل
  • کتاب توپ
  • کتاب تاتار خندان
  • کتاب غریبه در شهر
  • کتاب جای پنجه در هوا